قالوا ( و هو أعلم بالهتدين ) يعني عليّ بن أبي طالب . و رواه طاووس عن الإمام الباقر عليه السلام و لأبي نواس : و اليت آل محمد و هو السبيل الى الهداية * و برئت من اعدائهم و هو النهاية فى الكفاية ضحاك بن مزاحم گفت : چون قريش ديدند كه پيامبر خدا على را جلو مىاندازد و او را گرامى مىدارد ، دربارهء على بدگويى كردند و گفتند : محمد به وسيلهء او فريب خورده است . پس خداوند نازل كرد : « ن و القلم و ما يسطرون سوگند به قلم و آنچه مىنويسند » اين سوگندى است كه خداوند ياد مىكند « ما انت بنعمة ربك بمجنون و انك لعلى خلق عظيم تو با نعمت خدا مجنون نيستى و تو اخلاق بزرگى دارى » منظور از نعمت قرآن است ، تا مىرسد به اينجا « ان ربك هو اعلم به من ضل عن سبيله پروردگارت به كسى كه از راه او گمراه شده داناتر است » و آنان همان كسانى بودند كه آن سخنان را گفتند : « و هو اعلم بالمهتدين » يعنى علىّ بن ابى طالب . اين روايت را طاووس از امام باقر هم روايت كرده است و ابو نواس در اين باره چنين سروده : آل محمد را دوست مىدارم و اين دوست داشتن راه هدايت است و از دشمنان آنان بىزارى مىكنم و اين آخرين حد كفايت است . 181 و نيز در سورهء حاقه نازل شده است : وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ و بشنود آن را گوشى شنوا . ( سوره حاقه آيه 12 ) 1007 - أبو الدنيا الأشجّ المعمّر قال : سمعت عليّ بن أبي طالب يقول : لمّا نزلت ( و تعيها أذن واعية ) قال لي رسول اللّه ( ص ) سألت اللّه أن يجعلها أذنك يا عليّ .